આપણને નહિ ફાવે.....!!!

તમે મન મૂકી વરસો,ઝાપટું આપણને નહિ ફાવે.
અમે હેલીના માણસ માવઠું આપણને નહિ ફાવે.

કહો તો માછલી ની આંખમાં ડૂબકી દઈ આવું,
પરંતુ છીછરું ખાબોચિયું આપણને નહિ ફાવે.

તું નહિ આવે તો એ ના આવાનું ફાવશે,
ઘરે આવી, તારું પાછું જવું,આપણને નહિ ફાવે.

વફાદારીની આ ધગધગતી તાપણીઓ બુઝાવી દો,
સળગતું દિલ, દઝાતું કાળજું આપણને નહિ ફાવે.

તને ચાહું, ને તારા ચાહનારાઓને પણ ચાહું?
તું દિલ આપી દે પાછું, આ બધું આપણને નહિ ફાવે.

તમાચો ખાઈ લઉં આ ગાંધીગીરીના નામ પર,
પણ આ પત્નીને 'બા' સંબોધવું આપણને નહિ ફાવે.

ખલીલ અણગમતાને ગમતો કરી લેવું નથી ગમતું,
ભલે તમને બધાને ફાવતું આપણને નહિ ફાવે.

- ખલીલ ધનતેજવી

ન માગે દોડતું આવે ન વિશ્વાસે કદી રહેજે.....!

ગુજારે જે શિરે તારે જગતનો નાથ તે સ્હેજે,
ગણ્યું જે પ્યારું પ્યારાએ અતિ પ્યારું ગણી લેજે.

દુનિયાની જુઠી વાણી વિશે જો દુ:ખ વાસે છે,
જરાયે અંતરે આનંદ ના ઓછો થવા દેજે.

કચેરી માંહી કાજીનો નથી હિસાબ કોડીનો,
જગત કાજી બનીને તું વહોરી ના પીડા લેજે.

જગતના કાચના યંત્રે ખરી વસ્તુ નહીં ભાસે,
ન સારા કે નઠારાની જરાએ સંગતે રહેજે.

સ્હેજે શાંતિ સંતોષે સદાયે નિર્મળે ચિત્તે,
દિલે જે દુ:ખ કે આનંદ કોઇને નહીં કહેજે.

વસે છે ક્રોધ વૈરી ચિત્તમાં તેને તજી દેજે,
ઘડી જાએ ભલાઇની મહાલક્ષ્મી ગણી લેજે.

રહે ઉન્મત્ત સ્વાનંદે ખરું એ સુખ માની લે,
પીએ તો શ્રી પ્રભુના પ્રેમનો પ્યાલો ભરી પીજે.

કટુ વાણી સુણે જો કોઇની, વાણી મીઠી કહેજે,
પરાઇ મૂર્ખતા કાજે મુખે ના ઝેર તું લેજે.

અરે પ્રારબ્ધ તો ઘેલું રહે છે દૂર માગે તો,
ન માગે દોડતું આવે ન વિશ્વાસે કદી રહેજે.

અહો શું પ્રેમમાં રાચે, નહીં ત્યાં સત્ય પામે તું?
અરે તું બેવફાઇથી ચડે નિંદા તણે નેજે.

લહે છે સત્ય જે સંસાર તેનાથી પરો રહેજે,
અરે એ કીમિયાની જો મઝા છે તે પછી કહેજે.

વફાઇ તો નથી આખી દુનિયામાં જરા દીઠી,
વફાદારી બતા’વા ત્યાં નહીં કોઇ પળે જાજે.

રહી નિર્મોહી શાંતિથી રહે એ સુખ મોટું છે,
જગત બાજીગરીનાં તું બધાં છલબલ જવા દેજે.

પ્રભુના નામનાં પુષ્પો પરોવી કાવ્યમાળા તું,
પ્રભુની પ્યારી ગ્રીવામાં પહેરાવી પ્રીતે દેજે.

કવિ રાજા થયો શી છે પછી પીડા તને કાંઇ?
નિજાનંદે હંમેશાં બાલ મસ્તીમાં મઝા લેજે.

અરે પ્રારબ્ધ તો ઘેલું રહે છે દૂર માગે તો,
ન માગે દોડતું આવે ન વિશ્વાસે કદી રહેજે.

"બાળાશંકર કંથારિયા"

ખુલ્લી મૂકી વખાર અમે.... - ધ્રુવ ભટ્ટ

ખુલ્લી મૂકી વખાર અમે ચાલતા થયાં,
જોતી રહી બજાર અમે ચાલતા થયાં.

રસ્તા ગલી વળાંક બદલતા રહ્યાં સતત,
હરપલ દરેક હાલ અમે ચાલતા થયાં.

ઉલ્લેખ માત્ર થાય ને તોયે નશો રહે,
એ પી લીધી શરાબ અને ચાલતા થયાં.

અંદર થયું કે ચાલ હવે ચાલશું પછી,
પૂછ્યો નહીં સવાલ અમે ચાલતા થયાં.

કોઈ અજાણી રાત પરિચિત સ્થળે જડી,
ત્યાંથી જડ્યે સવાર અમે ચાલતા થયાં.

આ હાથની લકીર હજી રોકતી હતી
પગનો હતો મિજાજ અમે ચાલતા થયાં

ચર્ચા કશેય પહોંચવાની ક્યાં કરી હતી?
મંઝિલની છોડ વાત અમે ચાલતા થયાં.

- ધ્રુવ ભટ્ટ

આદત પડી છે.....!

કોઇ ને યાદ રાખી ને ભૂલવાની આદત પડી છે,

લાખો ની ભીડ મા ઍકલુ રેહવાની આદત પડી છે,

ક્ષણે ક્ષણે દુભાતી લાગણીઓ મા હસવાની આદત પડી છે,

પાપણ ભીની ને આંખો કોરી રાખવાની આદત પડી છે,

મૃત્યુ ની રાહ મા જીવન જીવવાની આદત પડી છે.

રોજ નવી ઉમંગ સાથે ઉઠવાની આદત પડી છે,

ને સમી સાંઝે ધોયલા મોઢે પાછા ફરવાની આદત પડી છે,

ઍક પ્રશ્ન હતો જીવન તારથી, જવાબ ના મળવાની આદત પડી છે,

જીવવાની ઈ ઝંખના, ઉત્સાહ ક્યાંક ખોવાઈ ગયા છે,

પરિસ્થિતિ સાથે તાડજોડ કરવાની આદત પડી છે,

ઠોકરો લાગે છે, ત્યારે જાણ્યુ "દાનવ" કે જિવિયે છિયે,

બાકી તો લાશ ની જેમ ફરવાની આદત પડી છે.

-દાનવ (સહાયક કવિયત્રિ : ભૂમિ )

કુદરતના ખેલ હાથમાં આવી નહીં શકે...

કુદરતના ખેલ હાથમાં આવી નહીં શકે,

કળીઓને ગલીપચીથી હસાવી નહીં શકે.

એવા કોઈ સમયને હું ઝંખું છું રાતદિન,

તું આવવાને ચાહે, ને આવી નહીં શકે.

મારા કવનનું આટલું ઊંડું મનન ન કર,

કંઈ યાદ થઈ જશે તો ભૂલાવી નહીં શકે.

ના માંગ એની પાસે ગજાથી વધુ જીવન,

એક પળ એ એવી દેશે વિતાવી નહીં શકે.

વસવું જ હો તો જા જઇ એના જીવનમાં વસ

તારા જીવનમાં એને વસાવી નહીં શકે.

આંખો નિરાશ, ચેહરે ઉદાસી, આ શું થયું ?

જા હમણાં તારો હાલ સુણાવી નહીં શકે.

અંતિમ દર્દ હોય તો આવે છે સ્તબ્ધતા,

સાચો વિરહ છે એ જે રડાવી નહીં શકે.

તે વેળા જાણજે હવે તારી નથી જરૂર,

જ્યારે તને કશું ય સતાવી નહીં શકે.

ઝાહેદ સહજપણે જરા મારાથી વાત કર

કરશે અગર દલીલ તો ફાવી નહીં શકે.

એનો પ્રકાશ આગ નથી તેજ છે ‘મરીઝ’

આશના દીપ કોઇ બુઝાવી નહીં શકે.

- ‘મરીઝ’

જિંદગી ના ગણિત મા............!

જિંદગી ના ગણિત મા મેથોડ ના પણ માર્ક્સ્ હોય છે
દરેક આઘાત ના પ્રત્યાઘાત પણ ક્યાં હોય છે,

મળ્યુ છે ગમ તો ઍન્જોય કર ને ગાંડા,
ગમ વગર ની જિંદગી મા મજા પણ ક્યાં હોય છે,

વિસ્તરી છે જિંદગી ઘર ના આંગણ થી દુનિયા સુધી,
દરેક દિલ ને જિતીયે તેવા અવસર પણ ક્યા હોય છે.

જિંદગી ના દાખલાઓ મા મુંઝાતો નહી "દાનવ",
જ્યાં જવાબ સચા હોય ત્યાં મેથોડ ખોટી હોય છે

-"દાનવ"

કે પર્વતને કોઇ પથ્થર કદી વાગી નથી શકતો

અલગ રાખી મને મુજ પર પ્રણયના સૂર ના છેડો,
વીણાનો તાર છૂટો હોય તો વાગી નથી શકતો,

બૂરાઓને અસર કરતી નથી સોબત ભલાઓની,
ફૂલોનો રંગ કાંટાને કદી લાગી નથી શકતો,

ગુમાવેલા જીવનનાં હાસ્ય તો પાછાં મળે ક્યાંથી ?
જમાનાએ લૂંટેલા અશ્રુ પણ માગી નથી શકતો,

ગમે ત્યારે ગમે ત્યાં મેઘ વરસી જાય છે જગમાં,
રુદન ને કાજ કોઈ પણ નિયમ લાગી નથી શકતો,

જગતના ઘાવ સામે તું અડગ થઈને રહે "બેફામ"
કે પર્વતને કોઇ પથ્થર કદી વાગી નથી શકતો

- "બેફામ"

બિચારાં થઈ ગયા આસું ........

બધાં દુઃખના તુફાનોમાં સહારા થઈ ગયાં આંસુ,
હતા પાણી છતાં સૌના કિનારા થઈ ગયાં આંસુ.

પડ્યા ધરતી ઉપર જખ્મોં તો એના થઈ ગયાં ફૂલો,
રડયું આકાશ, તો એના સિતારા થઈ ગયાં આસું.

જગત સિન્ધુમાં કેવળ એજ બિન્દુ થઈ શક્યાં મોતી,
પડ્યા જળમાં છતાં જળથી ન્યારા થઈ ગયાં આસું.

વધારી છે સદા શોભા બધા વેરાન જીવનની,
બધા ઉજ્જડ બગીચાના ફુવારા થઈ ગયાં આસું.

લગાડી આગ સળગાવી દીધી હસ્તી સિતમગરની,
બતાવ્યું એનું પાણી ત્યાં તિખારા થઈ ગયાં આસું.

નમક છાંટ્યું હશે શાયદ કોઇએ દિલનાં જખ્મો પર,
કદાચિત એટલા માટે જ ખારાં થઈ ગયાં આસું.

મને દુઃખ એ છે કે,એ હવે વેહતા નથી "બેફામ",
મીંચી મેં આંખો તો કેવા બિચારાં થઈ ગયાં આસું !

-"બેફામ"

શ્વાસમાં એમને ભરી લઇશું...

ખુશનુમા એક છળ છળી લઇશું
દિલને જે કઇં ગમે કહી લઇશું

તાંતણા પ્રેમની પળોના લઇ
પાંપણે વિષ્વને વણી લઇશું

જે નહો, તો નહો કશું, ક્યાં પણ
શ્વાસમાં એમને ભરી લઇશું

છોને જાવું હો એક જગા કાયમ
આપણે રાહ નિત નવી લઇશું

ના દિશા હો, ના હો સમય સામિલ
શૂન્ય તોડી ને વિસ્તરી લઇશું

છે સકળ ને છતાં અકળ જે છે
એક દી એમને મળી લઇશું.............

- હિમાંશુ ભટ્ટ

મરી શકાય જ્યાં એવો નિવાસ તો આપો..........!

ભલે હો પંથમાં કાંટા, પ્રવાસ તો આપો,

મુસીબતોમાં જીવનનો વિકાસ તો આપો.

અદ્રશ્ય સાથ મને આસપાસ તો આપો,

હવા ના રૂપમાં જીવનના શ્વાસ તો આપો.

નસીબ મારુ ભલે હો તમારા કબજામાં,

મને ન આપો સિતારો, ઉજાસ તો આપો.

હું ખાલી હાથ રહીને ભલાઇ માગું છું,

મને જો ફૂલ નહીં તો સુવાસ તો આપો.

જગત છે ઝાંઝવાં પણ મનને લાગવા તો દો,

મને પાણી ભલે ન આપો, પ્યાસ તો આપો.

તમારો સાથ નહીં તો તમારી છાયા તો દો,

પૂનમની રાત નહીં તો અમાસ તો આપો.

મને કબૂલ છે મિત્રો, તમે નિખાલસ છો,

તમારી લાગણી છે એવો ભાસ તો આપો.

જગતનીં બહાર છું એવી રીતે રહીશ, લોકો!

મને તમારા જગતમાં સમાસ તો આપો.

જુઓ છો જેમ બધાને, ન મને એમ જુઓ

કદીક મારા ઉપર ધ્યાન ખાસ તો આપો.

દીવાનગીની જરા આબરુ તો રહી જાયે,

મને તમારા તરફથી લિબાસ તો આપો.

મર્યા પછી તો કબર આપશે બધા "બેફામ"

મરી શકાય જ્યાં એવો નિવાસ તો આપો

"બેફામ"

લખતા લખતા વ્યથાની વાતો લખાય ગઈ

લખતા લખતા વ્યથાની વાતો લખાય ગઈ

કરતા કરતા અંગારાઓની દોસ્તી થઈ ગઈ

બગીચાના બની ફક્ત ફુલો મહેકવુ હતુ મારે

મહેકતા મહેકતા મારી કાંટોની શૈયા થઈ ગઈ

હકીકત વંચાવી જે અમે ચીતરેલી કાગળ પર

બજારમા ગયા ત્યારે ખુશી પણ મોઘી થઈ ગઈ

કવિતાઓ છે મનની વરાળનુ એક રૂપ નિશિત

જીંદગી તો હવે બસ એના નામની થઈ ગઈ

મનની વાતોને વાચા આપવા બનાવી ગઝલો

લખતા લખતા આજ કલમ જાણે રડતી થઈ ગઈ

અને જગતમાં હું એકલો છું,

અસંખ્ય છે આરઝૂ જીવનમાં અને જગતમાં હું એકલો છું,

બીજી નજરથી જુઓ તો, સાથી કોઇ નથી ને હું કાફલો છું.

જીવનની મારી જે સ્થિર દશા છે એ મારી તદબીરની પ્રભા છે,

જરુર તકદીરની નથી જ્યાં હું એ અચળ ધ્રુવ તારલો છું.

મુસીબતોમાં કવન છે મારું, મુસીબતોમાં કલા છે મારી,

ઘટાનું ગર્જન સુણીને ગહેકે, હું મસ્ત મનનો એ મોરલો છું.

પ્રણયનો આરંભ જેમ નિષ્ફળ, પ્રણયનો અંજામ એમ નીરસ,

હતાં એ મોસમ વિનાની વર્ષા, અને હું રણ પરનો મેહલો છું.

ઓ પ્રેમ, એને બધોયે હક છે ભૂંસી શકે છે નિશાન મારું,

લલાટના લેખ કઇં નથી હું, લલાટ નો હું તો ચાંદલો છું.

ભર્યા છે "બેફામ" મોતી મનમાં, વીણીને લાવું છું એ નયનમાં,

ઊડે છે જે માનસરને લઇને, સદા નો તરસ્યો એ હંસલો છું.

"બેફામ"

મહોબ્બતમાં હવે મારો પરિચય આ પ્રમાણે છે

મહોબ્બતમાં હવે મારો પરિચય આ પ્રમાણે છે,
અજાણ્યાં થઈ ગયાં છે એ મને જે ખાસ જાણે છે.

દીધો’ તો સાથ જેણે, એ જ ખુદ લૂંટી ગયા અમને,
જરા સાવધ-વધુ જોખમ અહીં તો ઓળખાણે છે.

મળ્યો છે નાબુદા એના પછી થઈ છે દશા આવી,
હતાં તોફાન જે દરિયે, હવે મારાં વહાણે છે.

સુણું છું મારી વાતો તો મને એ થાય છે અચરજ,
કે મારાથી વધારે શું મને લોકો પિછાણે છે ?

કરી દે તીક્ષ્ણ એવી, મોતનું પણ માથું કાપી લે,
હવે આ જિંદગી મારી સમય ! તારી સરાણે છે.

જીવનના ભેદભાવો છે મરણની બાદ પણ બાકી,
કોઈ માનવ મઝારે છે કોઈ માનવ મસાણે છે.

હતા જે દેહ એ તો થઈ ગયા માટી મહીં માટી,
હતાં જે દિલ, હજી પણ તાજના આરસ પહાણે છે.

જગત ખેંચી રહ્યું છે એક તરફ, બીજી તરફ જન્નત,
ફસ્યો છે જીવ કે એને અહીં તો બેય તાણે છે.

કદર "બેફામ" શું માંગુ જીવનની એ જગત પાસે,
કે જ્યાંનાં લોકો સૌ કેવળ મરેલાને વખાણે છે

"બેફામ"