ઍક ભૌમિતિક ગઝલ

લાંબચોરસ ઓરડામા ઍક સમય ઘૂંટાય છે,
વક્ર રેખાઓ ક્ષણોની શ્વાસ મા છેદય છે

શક્યતા નુ ઍક પણ વર્તુળ નથી પૂરુ થતુ,
હર ક્ષણે કમ્પાસ ની તિક્ષણ અણી ભોકાય છે,

ચાલ સંબધો નુ કાય કોણ માપક શોધીયે,
ક હ્રદય ને કેટલા અંશે છેદય છે,

આરઝુ ના કાટખુણે જિંદગી તૂટી પડે,
ની પછિ મોત ના બિંદુ સુધી લંબાય છે,

બે સમાંતર રેખાની વચે નો હું અવકાશ છુ,
શૂન્યતા ની સાંકળ મારા વડે બંધાય છે